In Battambang sprongen we in een bus richting de Thaise grens. We bekeken het Cambodjaanse landschap voor de laatste keer en luisterden naar de gezellige karaokemuziek. Nadat we de grens te voet overgestoken hadden bracht een mooi nieuw minibusje ons over een gladde snelweg naar het moderne centrum van Bangkok. Wat een verschil zeg :-). We brachten een paar dagen in Bangkok door, bezochten het koninklijk paleis en we gingen naar de bioscoop om te kijken wat er waar was van de verhalen over het opstaan voor de koning (antwoord: alles). Daarna namen we de slaaptrein naar onze volgende bestemming: Vientiane, de hoofdstad van Laos.

Het belangrijkste dat we in Vientiane wilden doen was het aanvragen van onze Thaise visa. Klinkt misschien gek, maar als je over land Thailand binnengaat (zoals wij aan het eind van deze blogpost) krijg je een visum voor slechts 15 dagen. Dat was voor ons te weinig, dus moesten we naar een Thais consulaat. Terwijl onze paspoorten bestempeld en beplakt werden bezochten we de Laotiaanse interpretatie van de Arc de Triomphe (van veraf best aardig, van dichtbij een homp beton) en het nationaal monument en fietsten we vrolijk langs de Mekong.

Nadat we onze paspoorten hadden opgehaald namen we de bus naar hét backpackersicoon van Laos, Vang Vieng. Het dorp, volledig overheerst door dronken dan wel hun-roes-uitslapende jongeren, bestaat uit een aaneenschakeling van eetcafeetjes met lage tafeltjes en loungekussens, waar de voorgenoemde jongeren als een soort zombies naar non-stop Friends-afleveringen liggen te kijken. Heel begrijpelijk overigens, want de eetcafeetjes hebben heerlijk eten en nog heerlijkere fruitshakes (Oreo-banaan anyone?), het kost geen kip, en laten we eerlijk zijn, wie wil er nou niet de godganse dag op z’n luie reet Friends kijken?
Voor degenen die iets meer inspanning kunnen verdragen dan het af en toe keren om doorligwonden te voorkomen biedt Vang Vieng ook nog een andere attractie: het ‘Tuben’ in de rivier. Dat houdt in dat je een tractorbinnenband huurt bij de locale tractorbinnenbandenmaffia en je met een tuktuk een stuk stroomopwaarts laat droppen, zodat je vervolgens in je band terug naar het dorp kunt dobberen met onderweg de mogelijkheid om uit te stappen bij de cafeetjes op de oever om bij te komen van al het gepeddel (droog seizoen = laag water = weinig stroming = vast komen te zitten op de bodem). Onderweg verzamelden we langzaam maar zeker een bont gezelschap van mede-dobberaars zoals de Braziliaans-Israëlische Freddy Mercury look-alike die bijzonder onder de indruk was van het feit dat we uit Amsterdam kwamen en elke keer dat het gesprek doodviel met een grote grijns zijn favoriete onderwerp aansneed: “So, Amsterdam, hehehe”.

Na een paar dagen totale ontspanning boekten we een VIP bus naar Luang Prabang. De VIP bus bleek een oud barrel met open ramen in plaats van airco, maar dat was prima want het was heerlijk weer en door het gebrek aan vuil glas konden we goed naar buiten kijken tijdens de rit door de groene bergen. Luang Prabang was een verademing in de vorm van een gebrek aan moderne reclameborden en andere nare bijkomstigheden van massatoerisme. Thank you UNESCO werelderfgoedlijst :-). Het beschermde stadscentrum bestaat uit mooie houten gebouwen (vooral guesthouses en restaurants) en is bijzonder sfeervol. ‘s Avonds verandert de hoofdstraat in een leuke nachtmarkt met alle lokale arts & crafts.

Vanuit Luang Prabang namen we de ‘slow boat’ (ongetwijfeld zo genoemd omdat hij nogal langzaam gaat) naar de grens met Thailand. We sloegen proviand in voor de tocht van twee dagen bij een winkeltje dat (zo bleek toen we al op de boot zaten) gespecialiseerd was in het overstickeren van verstreken houdbaarheidsdata. Onder het genot van taaie koekjes voeren we door het schitterende landschap, met hier en daar wat badderende koeien, naar het noorden. Een laatste boottochtje bracht ons aan de overkant van de Mekong, waar we onze mooie Thaise visa lieten bestempelen en aan het laatste land van onze reis begonnen.

En toen vlogen we van Kuala Lumpur naar Cambodja. Aan het eind van de middag stapten we in Phnom Penh in een tuktuk naar ons hostel. Weer een geheel nieuwe omgeving. In het oranje licht van de ondergaande zon reden we door de stad en de eerste indruk was goed. De Cambodjanen houden van ontspanning, als ze niet buiten aan het sporten zijn lopen ze lekker in hun pyjama rond. Phnom Penh was veel mooier en sfeervoller dan we hadden verwacht. Huisjes in Franse stijl en gezellige restaurantjes in plaats van eten onder een tl-bak. Dat was wel weer fijn.
Het indrukwekkendste wat we hier hebben bezocht waren de S-21 gevangenis en de killing fields van de Khmer Rouge. Ik zal niet te lang ingaan op deze ongezelligheid, maar ik zal wel zeggen dat als je daar staat bij een boom waar baby’s tegen werden doodgeslagen om vervolgens in een vloeiende beweging in het massagraf geslingerd te worden draait je maag wel even om.
Door naar leukere dingen. In Phnom Penh gebeurde ook nog een wonder. Daan werd ziek terwijl ik mij kiplekker voelde! Ok, ook niet echt leuk, maar wel bijzonder. Toen ging ik in mijn eentje de stad in om te gaan eten en dan blijken die kleine Cambodjaanse mannetjes opeens een stuk mondiger te zijn. Stelletje smooth talkers!

Vanuit Phnom Penh hebben we de (karaoke)bus gepakt naar Siem Reap, een gezellig stadje en dé uitvalsbasis voor de tempels van Angkor. Ten eerste een heel leuk guesthouse gevonden. Het personeel deed super zijn best met als hoogtepunt een jongen die als je hem ‘s ochtends vroeg bij het ontbijt per ongeluk even aankeek meteen op je afgestormd kwam “CAN I HELP YOU?!?!”. En ‘s avonds als je terugkwam was de “turn-down service” geweest. Dan is je deken vast teruggeslagen, en liggen er een paar koffiesnoepjes en een bed-time story voor je klaar. Een slecht vertaald Cambodjaans verhaal waarbij de moraal van het verhaal voor als je het nog niet begrepen had nog even in een paar bullet points aan het einde herhaald werd. Hilarisch! Dit was misschien wel het leukste guesthouse waar we tot nu toe geslapen hebben.
Maar goed, we kwamen natuurlijk voor de tempels. Drie dagen lang hebben we met onze eigen tuktuk-driver de tempels verkend. Prachtig! Vooral de tempels die helemaal door de jungle ingelijfd zijn waren super om te zien. Een inspirerende plek waar iemand dan ook een mooie boodschap had achtergelaten (zie foto’s). De verkopers waren ook een belevenis, en leken alleen mij als potentiële klant te zien. Om de haverklap kwam er weer een op me afgestormd met een “Yes ladiieee, you buy cold drink? If you buy, you buy from me, yes?” of een “Hello ladiieee, good luck bracelet for you, yes?”. De “Ten postcards one dollaa, one, toe, tie, foo, fy, sik, seben, ait, nein, ten, yes” was ook favoriet. Maar de knaller was wel: “You have to buy! Is only one dollaaa!! You make me cry!!! NEVER FORGET YOU MAKE ME CRY!!!”. We zullen deze kleine vijfjarige inderdaad niet snel vergeten. Al dat tempelen was uiteraard wel erg vermoeiend dus tussendoor ook nog een dag gerelaxt met massages. Dit was gewoon op onze kamer wat ik ietwat ongemakkelijk vond. En toen ze op een gegeven moment wel erg dicht bij mijn kruis kwam dacht ik even, oh help, dit is toch niet zo’n happy-end geval? Maar het bleef helemaal kuis en ik heb uiteindelijk toch nog wat kunnen ontspannen. Onze voeten hebben we getrakteerd op een vismassage waarbij kleine visjes de dode huid wegeten. Alhoewel, getrakteerd. Ze beten af en toe best hard en bij Daan hadden ze zelfs een wondje opengebeten tot bloedens toe.

Hierna met de bus naar onze derde en laatste bestemming in Cambodja. Zelfs op een reis van bijna zeven maanden bestaat er namelijk zoiets als tijdgebrek en aangezien we met onze anti-malaria medicatie waren gestopt wilden we de malariagebieden tot een minimum beperken, vandaar. Dus naar Battambang want dit ligt wel nog in veilig gebied. Weer een leuk stadje met Franse huisjes en gezellige restaurantjes. Hier hebben we een tour gemaakt met een jongen die zichzelf Dollar noemt en probeert naam te maken met zijn bedrijfje “Dollar tours”. Een prachtig goud gespoten tuktuk en hij deed bijzonder zijn best. Eerst naar de bambootrain. Dit treintje werd vroeger gebruikt door de locals en bestaat uit een rieten platformpje en twee assen met wielen en een motortje zodat deze snel van het spoor gehaald kan worden zodra er een echte trein aankomt. Dus wij met de bambootrain. Eerst geld betalen aan een bijzonder enge man die me niet echt een ‘eerlijk zullen we alles delen’ vibe gaf. En toen met luid kabaal door het mooie landschap rijden. Dit was erg leuk maar dan kom je bij één of ander dorpje uit zodat je contact met de dorpelingen kan hebben. Hier kan ik nooit zo goed tegen. Je wordt meteen meegesleurd naar een tentje en krijgt allerlei eten in je handen geduwd. Toch maar een colaatje kopen dan ook al heb je water bij je. En dan zit je daar een tijdje schaapachtig naar elkaar te lachen omdat je elkaars taal niet spreekt. De meeste toeristen vinden dat prachtig: “oh zo leuk authentiek, echt contact met de échte Cambodjanen en ze zijn zóóó vriendelijk”. Ik word er altijd een beetje ongemakkelijk van en vind het maar een poppenkast. Gelukkig waren er twee grappige jongetjes bij die een beetje Engels konden dus vooral daar maar leuk mee gedaan. Op de terugweg hadden we zowaar een aantal tegenliggers en dus afgestapt en treintje uit elkaar gehaald, zo leuk authentiek! ;-) Na de bambootrain nam Dollar ons mee naar een tempel op een berg waar we vooral genoten hebben van een prachtige zonsondergang en gepraat hebben over de ervaringen van zijn familie ten tijde van de Khmer Rouge. Heftig. Ten slotte reden we in het donker in zijn tuktuk terug naar de stad met een bijzonder grote, oranje volle maan aan de hemel.

We waren Singapore nog maar net uit (bus uit, Singaporese douane, niemandsland, Maleisische douane, bus weer in) toen onze bus begon vol te lopen met uitlaatgas. Tegen de tijd dat het goed blauw stond erkende ook de chauffeur het probleem, dus gooide hij de deur open voor de ventilatie. Problem solved, welcome back to Asia!

Onze eerste stop in Maleisië was Melaka, een historische havenplaats op de route tussen Europa en Azië met veel Europese invloeden zoals het Nederlandse Stadthuys en een aardige gracht. Ons (zeer gezellige) guesthouse stond midden in een kampung tussen de scheve houten huisjes, met hier en daar een aap in een kooitje. Lekker authentiek bezig, Daan & Richtje! Elke ochtend kregen we een ander traditioneel Maleisisch ontbijt voorgeschoteld en wandelden we door ons achterbuurtje naar de stad. Na een paar dagen hadden we Melaka wel gezien en namen we de bus naar Kuala Lumpur.

In Kuala Lumpur werd Richtje weer ziek, wat in combinatie met onze kamer zonder ramen (ondanks dat ons hostel een vrijstaand pand was en er dus prima ramen in hadden gekund…) behoorlijk deprimerend was. Na een hele dag zonder zonlicht konden we weer op pad en gingen we meteen voor een hoofdattractie. We zijn de grote TV toren op geweest voor een mooi 360° uitzicht over de stad en een drankje in het ronddraaiende restaurant. Terwijl we voor het gebouw van de Tourist Information een spelletje Congkak (a.k.a. dat spel met die bonen en die kuiltjes) zaten te spelen (met onze eigen regels, want hoe het precies hoort wisten we niet) werden we uitgenodigd om een overzicht van traditionele Maleisische dansen te komen bekijken. Leuk, vooral omdat de dansers zelf er zoveel lol in hadden :-).

Vlakbij Kuala Lumpur bezochten we de Batu Caves, een belangrijk Hindoe-bedevaartsoord, op de dag van het Thaipusamfestival. Wow. Nog nooit zo veel Indiërs bij elkaar gezien (gehoord, geroken…). Bij de uitgang van het treinstation begon gelijk een druk krioelende markt van honderden stalletjes met Indische snacks en keiharde Bollywoodmuziek. De lange trap naar de hoofdgrot stond vol met mensen, en vooral de bedevaartgangers die als blijk van devotie een zware stellage meesleepten of hun rug versierd hadden met vleeshaken en limoenen waren een waar spektakel. Eenmaal in de grot plaatsten de pelgrims hun offers, die vervolgens direct door een groep gulzige aapjes verslonden werden. Jammer de bammer Shiva, you snooze, you lose.

Met een superdeluxe (doch zeer betaalbare) VIP bus reden we naar Penang, een eiland aan de Westkust. We brachten een paar zeer ontspannende dagen door op het strand met een boekje, terwijl er af en toe een parachutist naast ons neerstortte (het soort dat zich door een speedboot laat rondslepen en niet heeft geluisterd naar de landinstructie). We werden voor de zoveelste keer zogenaamd per ongeluk op de foto gezet (waarschijnlijk vanwege onze schokkend onkuise tenues de plage). De beste man deed nog een dappere poging zijn voyeurisme te verhullen door zijn kleine dochtertje voor onze neus te laten poseren, maar het feit dat daardoor een lelijk betonnen hotel op de achtergrond stond in plaats van de schitterende zee en de groene heuvelachtige kust gaf zijn ware intenties genadeloos weg. Enfin, het kon onze totale ontspanning gelukkig niet bederven.

Omdat al dat ontspannen ons wel beviel namen we de boot naar Langkawi, een nabijgelegen eiland met nóg mooiere stranden, waar we een brommertje huurden om het eiland te verkennen. We reden heerlijk in de rondte en lieten ons door een steile gondel naar de top van het eiland brengen voor een mooi uitzicht over de witte stranden en de omliggende zee. We sloten onze dagen af met Wie is de Mol? en the Sopranos op de hotelkamer.

Eenmaal terug in Kuala Lumpur deden we nog een poging de Petronas Towers op te komen, maar vanaf zes uur ‘s ochtends minstens drie uur in de rij staan om voor € 10 kaartjes te kopen was ons iets te gortig. Bovendien was het observatieplatform van de TV toren waar we al op geweest waren hoger! Van het uitgespaarde geld gingen we fijn naar de bioscoop en het sushirestaurant, want het zou voorlopig wel eens onze laatste kans kunnen zijn. Next stop: Cambodia!

En toen kwamen we aan in Singapore! Kees en Katrin waren dezelfde dag ‘s ochtends vroeg al naar Singapore gevlogen en kwamen ons dus met Patrick (collega/vriend van Katrin) ophalen. Patrick is een Singaporees met een big smile, helemaal zen, helemaal leuk. Toen we de stad in reden kregen we onze eerste cultureshock. De wegen waren breed, glad en rustig. Het was er schoon, mooie moderne gebouwen en er liepen geen mensen midden op straat. Heel anders dan Indonesië dus. Na een klein rondje sight-seeing reden we meteen naar ons hotel. K&K hadden een kamer voor ons geboekt in hun hotel. Wauw! Hij was even groot als ons appartement thuis, de badkamer had een douche én een bad, twee (twee!) wastafels en we hadden uitzicht over de stad. Had ik al wauw gezegd?

De volgende dag was wat minder leuk. Ik voelde me weer niet lekker en ben de hele dag in bed blijven liggen (gelukkig hadden we ook een giga tv). Daan en K2 zijn de stad gaan verkennen maar daar was ik dus niet bij dus hoe dat was moet je aan hen vragen. ‘s Avonds leek het wat beter te gaan, maar na het eten in Patrick zijn club dankte ik hem voor zijn gastvrijheid met een lang bezoek aan de wc. Charmant! Aangezien dit ziek zijn nu al een week aan de gang was besloten we om de volgende dag naar de dokter te gaan. Na het uitchecken haalde Patrick ons op en nam ons mee naar zijn eigen huisarts ergens in een woonwijk van Singapore. Een klein wat shabby praktijkje maar een flinke rij wachtenden en volgens Patrick was dat omdat de dokter zo goed is (en dus niet omdat zijn patiënten maar niet beter worden?). Derde optie kan ook nog zijn dat het komt omdat hij zeer grondig is, want hij nam uitgebreid de tijd voor me terwijl het woord voedselvergiftiging toch echt met grote letters op mijn voorhoofd geschreven stond. Uiteindelijk viste hij dan ook ergens tussen zijn enorme voorraad pillen (werkelijk overal waar je keek lagen pillen) een strip antibiotica op. Een week lang tweemaal daags innemen zou de truc moeten doen.

Hierna bracht Patrick ons ook nog heel lief naar onze nieuwe accommodatie. Kees en Katrin waren weer vertrokken, dus het was tijd om weer op eigen benen te staan; tijd voor weer een hostel. Dit was cultureshock nummer twee. Negen Vierkante meter, zonder ramen, een plakje piepschuim als kussen en een soort van badlaken wat als deken moest dienen. Dat was weer even wennen (dat wennen de andere kant op ging toch makkelijker).

Vervolgens uitgebreid de tijd genomen om Singapore te ontdekken. Wat een leuke stad! Het is leuk Aziatisch met mooie tempels, Chinatown, Little India en heerlijk en goedkoop eten, maar het is ook fijn westers met Engels als voertaal, bizar veel shoppingmalls en zelfs het kraanwater is veilig. We zijn naar de dierentuin geweest waar ze witte tijgers hebben en daarna op nightsafari waarbij we in het donker en de regen door een andere dierentuin hebben gestruind (leuk een beetje spooky). We zijn naar Sentosa (soort van pretpark eiland) geweest met een minder mooie luge dan die van Queenstown maar het blijft leuk in zo’n karretje van de berg afcrossen. Hier hebben we ook het zuidelijkste puntje van continentaal Azië bezocht. Dit lag volgens hen op een klein eilandje bij Sentosa, wat een eiland is bij Singapore, wat een eiland is onder Maleisië. If you say so… We hebben genoten van het uitzicht over de stad vanaf een grote boot op drie flatgebouwen, vooral toen het donker werd en de lichtjes aan gingen was dit erg leuk. Met Patrick bij hawkerstalletjes gegeten die er uit zien alsof je daarna weer een week aan de antibiotica mag maar voor een euro of twee je de lekkerste schotels verkopen. We zijn naar een openluchtconcert geweest aan het water met uitzicht over de skyline. Daan heeft fijn elektronica geshopt (je had zijn smile moeten zien toen hij terug kwam). Zoals ik al zei, een erg leuke stad waar we heerlijk relaxed hebben rondgestruind. Het was dan ook met een beetje pijn in het hart dat we hier weer weggingen.

Leuk detail trouwens: Betaal je je thuis blauw aan zelfbruinende crème met ginseng en groene thee extracten. Hier verkopen ze witmakende crèmes met Europese kruiden. Wat van ver komt…

PS Vanwege een klein probleempje met Daans camera deze keer alleen foto’s van de andere twee camera’s (Wat?! Hebben ze drie camera’s bij zich?!) die we minder gebruiken. Excuses voor het ongemak.

“Yes boss, taxi?”
- “No, thanks.”
“Maybe tomorrow?”
- “No, thanks.”
“You need room?”
- “…”

Mocht je van plan zijn ooit nog naar Bali te gaan, bereid je dan voor dit gesprekje elke dag veertig keer te voeren.

Vers uit het vliegtuig werden we meteen geconfronteerd met een mooi stukje Indonesische logica. We moesten onze visa met contant geld betalen en de enige manier om aan roepia’s te komen — de pinautomaat — stond aan de andere kant van de douane. Gelukkig schoot een van de overvloedige imigrasi-medewerkers ons te hulp: als we onze paspoorten bij hem achterlieten mochten we wel even langs de douane om te pinnen. Prima. Toen we terugkwamen was de man (uiteraard) verdwenen, maar gelukkig zag Richtje al snel haar knalroze paspoorthoesje in de verte. Een andere man had vast onze visa voor ons opgehaald en we konden meteen het land in.

In Kuta liepen we nog steeds tussen de Australiërs, alleen hadden ze hier allemaal een Bintang-shirt aan; fijn volk. Gelukkig verhuisden we als snel naar Ubud, een leuker dorp in het binnenland. We lieten ons beklimmen door de loslopende apen en huurden een brommertje om de tempels in de buurt te bezoeken. Niet te vinden overigens, maar de rit door de kampungs en de rijstvelden was erg mooi :-).

Na ongeveer een week landden ook mijn vader en zijn vriendin op Bali. Met hen bezochten we de grote vulkaanmeren in het midden van het eiland en het aardige waterpaleis Tirta Gangga. Daarna staken we over naar Java.

Java is het drukst bevolkte eiland ter wereld, en dat is te merken ook. Overal zijn mensen en overal is verkeer, wat in combinatie met de waardeloze staat van het wegdek resulteert in eeuwige opstoppingen. Onze gemiddelde snelheid op de hoofdwegen (ik had bijna snelwegen opgeschreven, maar daarvan schoot ik in de lach) was ongeveer 40 kilometer per uur. Tel daar nog bij op dat de Indonesiërs zich absoluut niets aantrekken van de verkeersregels (voor zover die er zijn…) en je kunt je voorstellen waarom het over het algemeen afgeraden wordt zelf te rijden in Indonesië.

Tussen de verstopte wegen en smerige dorpen door waren er gelukkig ook nog mooie dingen te vinden op Java. We klommen in de krater van een actieve vulkaan (waar een recent gevormde lavakegel vrolijk narookte) en bezochten de gigantische boeddhistische Borobudur en de indrukwekkende Hindoetempels van Prambanan. De Javanen waren overigens unaniem over de belangrijkste attractie op hun eiland: die rare blanke toeristen.

Na onze tropische kerst brachten we ook de jaarwisseling geheel in Aziatische stijl door (de mooie hotelkamer in Yogyakarta niet meegerekend): de straten van stoep tot stoep vol met auto’s, brommers en mensen, illegaal vuurwerk, en een stevige voedselvergiftiging. Vlak voor middernacht onderbraken we onze kotsestafette even om van het balkon naar de menigte en het vuurwerk te kijken en daarna kropen we snel terug in ons bed (dat gelukkig vlakbij de badkamer stond).

Op onze voorlaatste dag bezochten we de stad waar ik 13 jaar geleden gewoond heb. Daar werd het tempo van de ontwikkeling van Indonesië goed duidelijk, want er was behalve ons bungalowpark op de berg weinig herkenbaars van over. Ik weet ook vrij zeker dat er destijds geen McDonnald’s, KFC, Buger King, en Pizza Hut waren :-).

Tot slot kwamen we na een tergend trage rit aan in Jakarta. We zeiden Kees en Katrin (voorlopig) gedag en deden nog een moedige poging de mooie kant van de gigantische metropool te ontdekken. Jammer genoeg stonk het oude stadscentrum een uur in de wind en stond het grote stadhuis uit de Nederlandse tijd letterlijk weg te rotten. Het museum dat het gebouw huisvest was even triest: de meeste bezoekers vonden het doodgewoon om de antieke kaarten, schilderijen en meubelen uitgebreid te bevoelen en beklimmen.

Na twee hectische weken Indonesië konden we wel weer wat orde en regelmaat gebruiken. We waren blij dat we naar Singapore gingen!

En toen zaten we dus opeens in Darwin in het verre noorden van Australië. Dit was niet helemaal de bedoeling (we wilden liever vanaf Alice Springs naar het westen doorsteken, maar die mogelijkheid bestaat domweg niet (tenzij je duur en met 3 keer overstappen wilt vliegen)). Op zich niet heel erg, maar dit betekende wel dat we in iets meer dan 2 weken ruim 4000 kilometer af moesten leggen.

Snel dus maar weer de Greyhound in. De volgende bestemming die we graag aan wilden doen lag voor de verandering weer eens 24 uur verder op. Gekozen om die rit dus even op te breken met een korte stop in het enige plaatsje onderweg dat door de Lonely Planet wel aardig omschreven werd: Kununurra. Hmmm, ik wil niet weten hoe het dan in die andere dorpjes is, want deze was echt vreselijk. Het was klein, alles was vervallen en op wat dronken Aboriginals na weer helemaal uitgestorven. Werkelijk onze tijd bij het hostel een beetje uitgezeten tot we de volgende dag weer de bus in konden.

Een nachtbus later waren we in Broome en gelukkig was dit wel een leuk stadje met een prachtig strand. Hier hebben we op kamelen gereden met op de achtergrond een romantische zonsondergang en zijn we naar een fantastische openluchtbioscoop geweest. ‘Bran Nue Dae’ draaide, een film over een jonge Aboriginal jongen uit Broome (timing). Erg vermakelijk en de film werd maar een paar keer verstoord door zeer laag vliegende vliegtuigen op weg naar het vliegveld een paar honderd meter verderop.

En toen werd het wat lastiger. De Westkust is wat dunner bevolkt en een stuk minder druk bezocht. Op zich is dit heel relaxed, want aan de oostkust word je al snel redelijk gestoord van alle 18-jarige dronken party-backpackers. Het nadeel is alleen dat er nog maar één Greyhoundbus per dag gaat (en dat is het enige openbaar vervoer) van Broome naar Perth. Geen keuze dus uit verschillende tijden en sommige bestemmingen worden alleen maar midden in de nacht aangedaan. Als deze bus dan ook nog eens bijna al onze reisdagen volgeboekt is heb je opeens een probleem. Een auto huren dan maar! Een 19-jarig Duits meisje uit ons hostel had hetzelfde probleem en wij konden wel een mede-investeerder gebruiken, dus als een echt gezinnetje met een puber op de achterbank gingen we op pad.

De eerste stop was Port Hedland, niet omdat we nu zo graag deze stad wilden bezoeken, maar de eerste 800 kilometer was dat het enige wat er was. Een bizarre sensatie is dat. Uren rijden zonder ook maar iets van beschaving te zien. Het rijden hier gaat dan ook ietsje anders. Als je een leuke photo-op voorbij gaat draai je gewoon even om op de snelweg. En als je een tegenligger hebt groet je deze vriendelijk. Na 300 kilometer is er wel een roadhouse: een tankstation met een restaurantje en een winkeltje, maar that’s it. En weer 300 kilometer later waren we op onze bestemming. Vreselijk. Je hebt van die plekken op aarde waar je een beetje verdrietig wordt van de gedachte dat er mensen moeten wonen en dit is er één van. Maar goed, we hoefden er alleen even te overnachten dus op zoek naar een hostel! In de Lonely Planet stonden er twee, dus we hadden nog keuze ook. Dachten we. Beide hostels waren verdwenen. Uitwijken naar een hotel dan maar, maar deze waren allemaal bijzonder duur. Shit! De volgende stad was ruim 200 kilometer verderop en rijden in het donker word je sterk afgeraden aangezien dan de kangoeroes tevoorschijn komen. Terwijl we stonden te bedenken wat we nu in godesnaam moesten gaan doen kwam er politie langs gelopen. Vriendelijk als ze zijn vroegen ze hoe het ging en wanhopig als wij waren vroegen we of zij nog iets wisten. In het aangrenzende dorp wisten zij nog wel accommodatie. Er zaten wel veel aboriginals maar die deden niks hoor (?!?!?). We konden achter hen aanrijden, dus met een echte politie-escorte reden we naar ons hostel. Daar aangekomen bleek het een crisisopvang te zijn. Een schizofrene Aboriginal werd van zijn kamer geschopt zodat we met zijn drieën op een inimini-kamertje konden. We werden nogmaals verzekerd van het feit dat er een paar gekken zaten maar dat die echt niks zouden doen en een hele papierwinkel later (ook wij moesten de hele crisis-intake invullen) hadden we een slaapplek. Heel bijzonder!

De volgende dag maar weer snel op pad naar Coral Bay. Hier is het Ningaloo Marine National Park. Prachtige koraalriffen op maar een paar meter uit de kust. Anders dan op het Great Barrier Reef konden we nu gewoon snorkels huren en helemaal zelf eropuit. Twee dagen lang op verschillende plekken prachtig gesnorkeld met bijzondere vissen, een grote schildpad en een haai! Niet zo’n lullige als van eerdere foto’s maar een echte, een grote van zeker 2 meter op maar een paar meter afstand. En dan lig je daar dus alleen in het water zonder gids die je even kan vertellen dat dit een vegetarische haai is en dat ze banger zijn voor jou dan jij voor hen. Je gaat er wel vanuit dat ze je hier niet zouden laten snorkelen als er gevaarlijke haaien zouden zitten maar toch. Daan en ik werden er een beetje zenuwachtig van en zwommen dus maar naar de kant. Daan nog iets sneller dan ik, my hero! (this sentence not approved by Daan.)

De volgende stop was Monkey Mia, een beachresort bekend om de “wilde” dolfijnen die elke ochtend langskomen om een visje bij de toeristen op te halen. Stipt om 8 uur ‘s ochtends sta je dus met een hele horde toeristen in het water te wachten op de dolfijnen. Wat een circus! Op zich wel leuk om die beesten van dichtbij te zien, maar de dag ervoor waren ze ook langs gekomen terwijl we gewoon een strandwandeling aan het maken waren en dat was toch leuker.

Via het leuke kuststadje Geraldton reden we naar onze één na laatste stop: The Pinnacles. Een buitenaards stuk woestijn met grote kalkstenen pilaren waar de rode woestijn opeens plaats maakte voor knalgeel zand. Een zeer bijzonder stukje landschap.

En toen naar onze eindbestemming in Australië, Perth. Een aangename stad waar we nog even genoten hebben van ons voorlopig laatste stukje Westerse beschaving. Op de valreep aten we nog een laatste keer krokodil en kangoeroe, en toen was het echt tijd om aan ons Aziatische avontuur te beginnen. En dat is nog eens wat anders dan de Zeedijk! (We zijn er namelijk al een maand, maar daarover later meer :-))

Van het troosteloos lelijke (en saaie) Canberra namen we de bus naar Melbourne, waar we een paar dagen genoten van het aangename weer en de aangename sfeer. Toen we eindelijk vervoer hadden gevonden voor de rit naar Adelaide (daarover straks meer) besloten we onze laatste dag in St. Kilda, de beroemde badplaats van Melbourne door te brengen. Daar werd de goede reputatie van het strandoord al snel teniet gedaan door de realiteit:

• Regen.
• Taaie fish bij de chips.
• Droogneukende jeugd aan het eind van de pier.
• Iets wat ik niet anders kan omschrijven dan een vijftienjarig crackhoertje dat, nauwelijks aangekleed, over diezelfde pier zwalkte.
• Schooljongetjes die superstoer sigaretjes stonden te roken en daarbij een zo moeilijk mogelijk gezicht trokken (want dat is extra stoer).
• Een heuze live-bedreiging. NB: De middelbare dame bedreigde de groep allochtone (en erg stoere) schooljongetjes die, zoalse echte gangsta’s dat doen, biertjes aan het drinken waren in de tram.

Het was in ieder geval vermakelijk :-). ‘s Avonds bleek het band night te zijn in de bar onder ons hostel, of beter gezegd, onder onze kamer. We konden de liedjes prima horen vanuit ons bed.

Voor de rit van Melbourne naar Adelaide hadden we een relocation deal gevonden. Dat wil zeggen dat je bijna geen huur betaalt ($5 per dag) en nog benzinegeld krijgt ook omdat je het autoverhuurbedrijf een plezier doet door in korte tijd een voertuig naar een andere locatie te brengen. Dat voertuig was in ons geval een enorme luxe tweepersoonscamper (met TV, need I say more?). Ondanks alle regen en mist was het erg leuk om weer met een campertje op pad te zijn, en de Great Ocean Road zelf te rijden. Op de primitieve camping (enige faciliteit: longdroptoilet) tussen de koala’s vielen we lekker uit de toon tussen alle die hard hikers onder hun geïmproviseerde tentjes van landbouwplastic.

Eenmaal in Adelaide dropten we de camper en checkten we in bij een motel dat al onze verwachtingen qua ambiance en comfort overtrof. De eigenares in haar veel te grote blouse met schoudervullingen, het aftandse 80′s-interieur, onze kamer met surprise-ensuite, keukentje, en televisie: ideaal om een paar dagen uit te rusten. Op de laatste dag kwamen we in de tram een lief oud dametje tegen die, toen we vertelden waar we vandaan kwamen, meteen aangaf een enorme Geert wilders-fan te zijn. Waar is de tijd dat iedereen ‘Johan Cruif!’ riep als je zei dat je uit Nederland kwam?

Toen we helemaal uitgerust waren namen we de Greyhound richting het Noorden. We zijn er namelijk vrij vroeg achter gekomen dat we allebei erg graag naar Uluru (Ayers Rock) wilden, en aangezien de kans klein is dat we binnenkort nog een keer naar Australië gaan moest het nu. Om de busreis van 24 uur op te breken stapten we halverwege uit in Coober Pedy (/Koeber Piedie/), ook wel bekend als de opaalhoofdstad van de wereld. Het verschil tussen de Oostkust en de grote steden, en dit mijnstadje in de droge rode woestijn kon niet veel groter zijn. Om aan de hitte te ontsnappen leven de meeste inwoners onder de grond, waardoor er boven de grond alleen wat laagbouw te zien is. Het landschap wordt getekend door de kegels van aarde en steengruis uit de steile mijnschachten ernaast.
In Coober Pedy kregen we ook onze eerste blik op de problematiek die de Aboriginals sinds jaar en dag tot de lagere klasse van Australië maakt. Aan de Oostkust zagen we eigenlijk nooit een Aboriginal, en hoorden we de verhalen over het enorme drankprobleem waar ze om bekend staan. De manier waarop de blanke Australiërs over Aboriginals vertelden voelde behoorlijk racistisch, maar naar mate we meer van de outback zagen begonnen we te begrijpen waar hun opvattingen vandaan kwamen. In dorpen als Coober Pedy is er werkelijk niemand op straat behalve dronken Aboriginals in vieze kleren. We hebben er tot nu toe één gezien die een normale baan en schone kleren had. En die werkte in een crisisopvang voor Aboriginals. Het lijkt wel of de wereld van de blanke Australiërs compleet gescheiden is van die van de Aboriginals. De manier waarop de rondhangende groepjes Aboriginals door de blanke locals tot het straatmeubilair gerekend werden was een rare gewaarwording.

De volgende stop was het middelste midden van Australië: Alice Springs. Een treurig lelijk dorp zoals ze die alleen hier kunnen bouwen, maar wel een met onzettend mooi weer en een oase van een hostel. Het sfeervolle hostel was een aangename verrassing, maar waar we eigenlijk voor kwamen was natuurlijk de grote steen ‘vlakbij’ (slechts vijf uur rijden): Uluru. De driedaagse tour die we geboekt hadden was eigenlijk perfect; we hebben Uluru van dichtbij gezien, van ver af gezien, uren naar de zonsondergang én zonsopkomst gestaard, en twee nachten in de buitenlucht onder de sterren geslapen. En het was nog een gezellige groep ook :-).

Van Alice Springs namen we de trein naar Darwin in het tropische Noorden. We hadden ook met de bus gekund, maar die was (veel) duurder en het leek ons wel leuk om nog een ander vervoermiddel op ons lijstje te kunnen zetten. The Ghan (zo heet de trein) was een verademing na alle lange ritten in de krappe Greyhoundbussen: enorme stoelen die bijna horizontaal plat konden en zo veel beenruimte dat ik niet met mijn voeten bij de stoel voor me kon. Vanuit Darwin hebben we het nabijgelegen Litchfield National Park bezocht, waar we heerlijk gezwommen hebben onder watervallen en in rotspoeltjes. Tijdens een boottochtje over de Adelaide river trok onze gids zijn bamboehengel tevoorschijn om met een stuk rauw vlees de krokodillen te lokken. Niet bepaald natuurlijk, maar wel spectaculair. Dit keer geen ‘Dat is weer eens wat anders dan’.

Tot slot, om de ingezette trend in stand te houden, hier nóg meer foto’s dan de vorige keer:

Het land van koala’s, kangoeroes, bijzonder veel dodelijke dieren en waar busritten van 5 uur kort zijn. Het tweede deel van ons avontuur begon in Brisbane en het begon relaxed. Een vriendin van Eric, Naomi, woont hier en we konden bij haar slapen en ze kwam ons zelfs van het vliegveld halen. Luxe! Het was erg leuk om bij haar in een normale woonwijk te logeren. Prachtig huis met achter een gigantische veranda met twee banken, waarop ik hele dagen had door kunnen brengen. Heerlijk! Daarbij liep er ook nog een zeer gezellige hond rond, Loeka, die ons gelukkig meteen accepteerde (hij is aan het puberen) en niet vies was van knuffelen. Met Naomi zijn we op de eerste dag meteen in het Lone Pine Koala Sanctuary alle Australische beesten gaan bekijken. Kangoeroes geknuffeld, koala geaaid en vogels op mijn hoofd gehad. Dag 2 was gereserveerd voor het prachtige strand van de Gold Coast, ook leuk voor Loeka. Het is één van de meest sociale honden die ik ooit heb gezien, want hij bracht zijn bal elke keer netjes om de beurt naar ons toe zodat iedereen aan de beurt kwam. Dag 3 hadden we een klein hoogtepuntje toen we met Naomi en haar vrienden mee gingen naar een voetbalwedstrijd. De Brisbane Roar is ooit opgericht door een Hollander hier en speelt dus in oranje. Het stadion was bijna leeg (het is hier niet volkssport nummer 1), maar ik vond het een hele belevenis. En we hebben gewonnen!

Aangezien ik ooit al met mijn familie van Sydney naar Cairns gereisd heb, hadden we besloten aan de Oostkust alleen een paar hoogtepuntjes mee te pakken en dat is gelukt! Eerst naar de Whitsunday Islands gegaan om te zeilen en te snorkelen op het Great Barrier Reef. Het gezelschap waarmee we waren vertegenwoordigde de halve wereld op de meest stereotype mogelijke manier met als hoogtepunt de twee flink behaarde Italiaanse adonissen die zich direct stortten op alles wat blond was, en uit ons kikkerlandje corpsknaapje Matthijs die toen het woord alcohol één keer viel meteen uitriep: “Oh, gaan we drankverhalen vertellen? Bij mijn studentenvereniging deden we altijd een wedstrijdje wie er het langst onder de tap kan hangen zonder te morsen. Haha!”. Ok dan.
Maar goed, als je er toch bent moet je misschien ook maar scuba-diving op het Great Barrier Reef aan je lijstje toevoegen. Ik was het totaal niet van plan. Het hele idee van duiken leek me vreselijk, maar een beetje groepsdruk doet wonderen en hup, daar ging ik. Zeer bijzondere ervaring! Misschien ga ik het nog wel vaker doen.

Hierna een safari gedaan op Fraser Island. Matthijs (van de Whitsunday Islands) had ons verteld dat er 2 tours waren en dat die van hem echt heel leuk was, want ze deden elke avond drankspelletjes en werden helemaal bezopen. Cool, bedankt voor de tip! Wij hebben de andere gekozen. Op Fraser Island heb je Lake McKenzie, een zeer bekend en populair meer met blauw water en witte stranden. Mooi, maar ach, dat hebben we al vaker gezien. Veel indrukwekkender, maar een stuk minder druk bezocht was Lake Wabby. Hier kwam je via een grote zandduin die wel een woestijn leek en plotseling steil afdaalde tot in het groene meer. Heel bijzonder! Op het strand naar schelpen gegraven die we kapot geslagen hebben op de trekhaak van de bus en hebben opgegeten. Wij zijn altijd in voor een nieuwe culinaire ervaring! Verder walvissen, schildpadden, gigantische roggen en dingo’s gezien.

Via Byron Bay uiteindelijk in Sydney beland. Hier staat het bekendste symbool van Australië: the Sydney Opera House. En ja, toen konden we het niet laten. Dankzij onze studentenkaarten (die niet meer geldig zijn maar de reactie van de Australiërs is steevast ‘no worries!’) iets minder belachelijk dure kaartjes kunnen scoren. De uitdaging was om uit onze backpacks een opera outfit te toveren. Daan was dit nog aardig gelukt met een zwarte blouse, maar ik kwam er met mijn knalwitte gympies en strandtasje als handtas een stuk minder goed mee weg. De voorstelling was ‘the Pirates of Penzance’ met een piratenkoning die verdomd veel weghad van captain Jack Sparrow en veel flauwe humor. Het was een fantastische avond!

De afstanden hier zijn gigantisch. Zeker als je zoals wij grote stappen maakt. Tot nu toe hebben we alles met de Greyhound afgelegd. Ik kende dit alleen van de Amerikaanse films en verwachte dus een zeer aftandse bus met twijfelachtige figuren erin. Maar het zijn relaxte touringcars met goede stoelen en films om de tijd wat te doden. Prima. Twee keer hebben we een nachtbus gepakt. Ik vind dit toch wel iets romantisch hebben. Met een fijn muziekje het donkere landschap in staren. Je spaart een nacht hostel uit, komt gebroken en stinkend aan: het echte backpackers gevoel!

Inmiddels zijn we in Canberra (spreek uit als blikje beha), de hoofdstad. Lelijk, saai en uit de grond gestampt. Dat is nog eens wat anders dan Almere!

Maakt u zich geen zorgen, we leven nog! We laten ons alleen af en toe afleiden van het bloggen door al die mooie dingen hier. Gevolg: veel in te halen. Om te beginnen het beloofde filmpje van de Blowholes bij de Pancake Rocks (let op de Japanse SFX en het anticlimactische einde):

Spectaculair he? Dat dachten wij ook. En toen reden we verder naar de Franz Jozef gletsjer. Wow. Nog onder de indruk van de enorme ijstong en het maanlandschap er omheen reden we verder naar de Fox gletsjer (30 minuten verderop, mind you). Extra wow. Bij Fox (zoals hij liefkozend genoemd wordt) kan je nog dichter bij de terminal face (daar waar hij ophoudt) komen en dat is werkelijk prachtig. We konden er geen genoeg van krijgen, we wilden meer; we wilden er bovenop. Dus zijn we er bovenop geweest, met een helikopter! Ruim twee uur rondwandelen op een enorme grillige plak ijs is moeilijk te beschrijven, dus heb ik een fractie van de foto’s die we gemaakt hebben bijgevoegd (Goed genoeg pap? Er zijn er nog meer, maar die zie je op Bali wel ;-)).

Na ons hoogtepuntje namen we afscheid van het ijs en trokken we naar Queenstown, een soort skidorp tussen een prachtig meer en een heuvel. Met een leuk gondeltje konden we naar de top van die heuvel die door paragliders gebruikt wordt als lanceerplatform. Wij gingen er heen voor de Luge: een rodelbaan met bijzonder prettig uitzicht. Toen we genoeg genoten hadden van Queenstown en z’n meer reden we door naar de hoofdattractie van de zuidwestkust: de Milford Sound. Erg mooi, met z’n honderden hoge, slanke watervallen, maar lang niet zo zonnig als op de plaatjes in de folder.

Daarna wilden we weer wat afstand afleggen door het prachtige landschap, met overal kleine huppelende lammetjes (voor zover ze nog leefden, er schijnen er door het noodweer van de afgelopen weken honderdduizenden te zijn gesneuveld). Vanaf de Westkust zijn we met hier en daar een tussenstopje doorgereden naar Dunedin aan de Oostkust, waar ze de steilste straat ter wereld zeggen te hebben (een stijging van 1 in 3 ofzo). Lollig, maar met het kleine hippiecampertje durfden we de klim niet aan. Ik moet van Richtje ook vermelden dat ze een deelneemster aan New Zealand’s Next Top Model heeft gespot. Een heuse BNZ’er! Na studentenstad Dunedin reden we Christchurch nog even voorbij om te potvisspotten en uitgebreid the ontspannen in de Hanmer hot springs.

Tot slot hebben we ons knusse busje ingeleverd en nog een paar dagen in Christchurch doorgebracht in een coole hotelkamer zonder ramen. Geen probleem, er was een daglichtlamp, een grote televisie, en een spacy badkamer-pod met sfeerverlichting. In Christchurch werden we getrakteerd op maar liefst twee behoorlijke naschokken van de grote aardbeving begin September (Daan & Richtje earthquake counter: 3!). De tweede schok had een bijzonder goed gevoel voor timing, want hij kwam precies op het moment dat het licht uitging voor een hoorspel tijdens de improvisatietheatervoorstelling waar we heen waren. Het was hilarisch (en de rest van de voorstelling ook). Toen we met het antieke trammetje langs het lokale museum reden vielen we nogmaals met onze neus in de culturele boter: een Ron Mueck tentoonstelling! Ron Mueck maakt poppen die haast niet van echt te onderscheiden zijn, ware het niet dat ze allemaal te groot of te klein zijn. Dat is nog eens wat anders dan Madame Tussauds!

Dit land is dus één grote vulkanische tijdbom. Daar word je in alle musea en boekjes aan herinnerd. Als je daar aan denkt denk je heel even ‘wat doe ik hier?’, maar dan zie je het landschap en dan denk je ‘o ja!’. Op het Noordereiland zijn we door vulkanisch actief gebied getrokken met warmwaterbronnen, kraters met kleurige mineraalafzettingen, geisers en borrelende modderpoelen. O, en een penetrante zwavellucht. Heel bijzonder! Net als de grot waar we doorheen zijn gevaren onder miljoenen gloeiwormen door.

Inmiddels zijn we op het Zuidereiland beland dat nog mooier schijnt te zijn dan het Noordereiland. Juist, nóg mooier, nice! Het landschap is hier zeer dramatisch. Het weer af en toe helaas ook. Vanaf dag 1 ben ik onder de indruk van hoe groen het hier is, maar ik had nog even niet de link gelegd dat dat natuurlijk door een bijzondere hoeveelheid regen komt. Gelukkig zijn alle campings voorzien van keukens en loungeruimtes en zitten we dus niet opgesloten in ons minicampertje. Zo ontmoet je ook nog eens wat mensen, zoals een gezellig stel bejaarden die we nu al op verschillende locaties zijn tegen gekomen (hmm, wat zegt dit over ons?) en een Nieuw-Zeelandse seizoensarbeider die ons schunnige moppen heeft geleerd.

Gister zijn we bij de pancake rocks geweest, dit zijn rotsen die er uitzien als (je meent het niet) stapels dikke pannenkoeken. In de regen 3 uur gewacht tot het vloed was en dit wachten werd gelukkig beloond met spectaculaire uitbarstingen van de blow holes (filmpje volgt later, met dank aan het derdewereldinternet van Nieuw-Zeeland) en extatisch gejuich van Japanners. Dan weet je dat je een goede toeristische atractie te pakken hebt. Ja, dat is nog eens wat anders dan de Keukenhof!

Oplossing prijsvraag: Ook aan de andere kant van de wereld gaat de zon onder in het westen, waardoor het onmogelijk is om aan de oostkust vanuit een warmwaterbadje de zon in de zee te zien zakken. Onze oplettende lezer Hansje van Welie is de gelukkige winnaar; je prijs is onderweg (of je hebt hem allang binnen, dat kan ook)!