Bye-bye New Zealand…

Maakt u zich geen zorgen, we leven nog! We laten ons alleen af en toe afleiden van het bloggen door al die mooie dingen hier. Gevolg: veel in te halen. Om te beginnen het beloofde filmpje van de Blowholes bij de Pancake Rocks (let op de Japanse SFX en het anticlimactische einde):

Spectaculair he? Dat dachten wij ook. En toen reden we verder naar de Franz Jozef gletsjer. Wow. Nog onder de indruk van de enorme ijstong en het maanlandschap er omheen reden we verder naar de Fox gletsjer (30 minuten verderop, mind you). Extra wow. Bij Fox (zoals hij liefkozend genoemd wordt) kan je nog dichter bij de terminal face (daar waar hij ophoudt) komen en dat is werkelijk prachtig. We konden er geen genoeg van krijgen, we wilden meer; we wilden er bovenop. Dus zijn we er bovenop geweest, met een helikopter! Ruim twee uur rondwandelen op een enorme grillige plak ijs is moeilijk te beschrijven, dus heb ik een fractie van de foto’s die we gemaakt hebben bijgevoegd (Goed genoeg pap? Er zijn er nog meer, maar die zie je op Bali wel ;-)).

Na ons hoogtepuntje namen we afscheid van het ijs en trokken we naar Queenstown, een soort skidorp tussen een prachtig meer en een heuvel. Met een leuk gondeltje konden we naar de top van die heuvel die door paragliders gebruikt wordt als lanceerplatform. Wij gingen er heen voor de Luge: een rodelbaan met bijzonder prettig uitzicht. Toen we genoeg genoten hadden van Queenstown en z’n meer reden we door naar de hoofdattractie van de zuidwestkust: de Milford Sound. Erg mooi, met z’n honderden hoge, slanke watervallen, maar lang niet zo zonnig als op de plaatjes in de folder.

Daarna wilden we weer wat afstand afleggen door het prachtige landschap, met overal kleine huppelende lammetjes (voor zover ze nog leefden, er schijnen er door het noodweer van de afgelopen weken honderdduizenden te zijn gesneuveld). Vanaf de Westkust zijn we met hier en daar een tussenstopje doorgereden naar Dunedin aan de Oostkust, waar ze de steilste straat ter wereld zeggen te hebben (een stijging van 1 in 3 ofzo). Lollig, maar met het kleine hippiecampertje durfden we de klim niet aan. Ik moet van Richtje ook vermelden dat ze een deelneemster aan New Zealand’s Next Top Model heeft gespot. Een heuse BNZ’er! Na studentenstad Dunedin reden we Christchurch nog even voorbij om te potvisspotten en uitgebreid the ontspannen in de Hanmer hot springs.

Tot slot hebben we ons knusse busje ingeleverd en nog een paar dagen in Christchurch doorgebracht in een coole hotelkamer zonder ramen. Geen probleem, er was een daglichtlamp, een grote televisie, en een spacy badkamer-pod met sfeerverlichting. In Christchurch werden we getrakteerd op maar liefst twee behoorlijke naschokken van de grote aardbeving begin September (Daan & Richtje earthquake counter: 3!). De tweede schok had een bijzonder goed gevoel voor timing, want hij kwam precies op het moment dat het licht uitging voor een hoorspel tijdens de improvisatietheatervoorstelling waar we heen waren. Het was hilarisch (en de rest van de voorstelling ook). Toen we met het antieke trammetje langs het lokale museum reden vielen we nogmaals met onze neus in de culturele boter: een Ron Mueck tentoonstelling! Ron Mueck maakt poppen die haast niet van echt te onderscheiden zijn, ware het niet dat ze allemaal te groot of te klein zijn. Dat is nog eens wat anders dan Madame Tussauds!